BRAM-mers waren geen doorsnee ambtenaren. Ze waren een beetje rare ambtenaren. Eigenlijk waren ze ambteRaren. Net als Debby eigenlijk. En vast nog wel een aantal anderen. Het was fijn om in contact te komen met mede ambteRaren. Een soort feest der herkenning. Lekker bevestigd worden in wat je doet. Heerlijk! Geen uitleg nodig waarom je uit het raam stapt. Alleen maar uitleggen hoe je op het idee bent gekomen.

Nadat ze dat had uitgelegd, vroeg ze hoe BRAM geboren was. Sabrina Willems, Anke de Bont en Menno van Rosmalen, drie van de twaalf BRAM-mers, vertelden Debby over de conceptie van BRAM. Het was allemaal met pizza begonnen. En rond die pizza zat een groep overheidstrainees met een passie voor de publieke zaak. Ze discussieerden die avond over grote idealen, Hawaï of toch salami, en de zin van het leven. Ook de maatschappelijke trends die ze hadden gesignaleerd tijdens hun trainee-programma kwamen voorbij. Ze zagen allemaal dat:

  • het werk van gemeentes steeds complexer wordt, mede door decentralisaties en steeds beperktere financiële middelen;
  • inwoners en bedrijven andere behoeften en verwachtingen ontwikkelen, steeds mondiger worden, en zelf mee willen beslissen;
  • overheden worstelen om aantrekkelijk te blijven voor nieuw talent.

En terwijl de laatste pizzakruimels van tafel werden geveegd, kwamen ze tot het inzicht dat je slimmer moet organiseren om een effectieve overheid neer te zetten. Een overheid die beter aansluit bij de behoeften vanuit de samenleving.

Ze filosofeerden verder. Want dan heb je ook een ander type medewerkers nodig. Medewerkers die flexibel inzetbaar zijn op basis van hun competenties, daar waar zij op dat moment het hardst nodig zijn. Medewerkers die niet per definitie kennisexperts zijn, maar juist experts in aanpak. Medewerkers die in beweging zijn, met hun blik naar buiten gericht en die kennis verbinden. Medewerkers met innovatiekracht en lef.

De pizza-eters besloten zélf die nieuw medewerkers te worden. En zo werd BRAM in 2012 geboren!

Het klonk voor Debby een beetje als het verhaal van kerst. Niet beledigend bedoelt.

Maar Debby vroeg zich toch af wie BRAM dan was?

Sabrina, Menno en Anke vertelden verder. BRAM was een team van jonge publieke professionals. Zij werkten op opdrachtbasis aan maatschappelijke vraagstukken. Dat deden zij vanuit een flexibel dienstverband bij vier verschillende Brabantse overheidsorganisaties: Gemeente Bergen op Zoom, Gemeente Eindhoven, Gemeente Oss en Provincie Noord-Brabant.

De BRAM-mers hadden geen vaste functie. BRAM geloofde in mensen die op basis van hun competenties op de juiste plek aan de slag gaan. Door opdrachten te doen bij verschillende organisaties brachten zij nieuwe kennis en netwerken mee, die zij lieten landen in de organisatie. Met één been binnen, en één been buiten. Daarna stapte BRAM het raam weer uit om weer bij een andere organisatie via de deur binnen te komen. Zo brachten zij organisaties in beweging.

Een hele vrije rol voor BRAM. Veel zien. Veel leren. Maar ook nooit echt ergens landen. En dat was voor sommige functies juist wel heel belangrijk. Debby deelde haar gedachten met de BRAM-mers. ‘Jullie stappen het raam uit om organisaties op weg te helpen. Ik stap mijn raam uit om een relatie op de bouwen met de inwoners en organisaties. Dat kan ik alleen, omdat ik langere tijd op één plek zit. Daarmee bouw ik een band op, een netwerk. Krijgen mensen vertrouwen in mij. Dat betekent ook wat voor het soort opdrachten die jullie doen. Klopt dat?’

Dat klopte. ‘Waar jij de beweging van binnen naar buiten maakt, maken wij de beweging van buiten naar binnen. Wij komen van buiten om de boel op te schudden. We doen dat ieder op onze eigen manier. Dat maakt ons dynamisch, net als de samenleving. Want de samenleving volgt geen vaste route en blijft steeds nieuwe vragen stellen. BRAM zoekt de ruimte die nodig is om antwoorden te vinden. Want op die manier vinden we keer op keer de juiste bestemming!’