Ik heb zo ontzettend veel ideeën in mijn hoofd. Zo weinig tijd om ze uit te voeren. Zo veel haast om toch zo veel mogelijk te doen. En dan begint het leven heel erg op een afvinklijstje te lijken. Niet leuk. Een moetje. Iedere keer als ik dit gedicht lees, wil ik het anders doen. Genieten. Leven. Gelukkig zijn. Herinneringen maken. Het leven, leven op het tempo van een langzame dans …

Gedicht
Langzame Dans

Heb je ooit gekeken naar kinderen
Draaiend op de kermis, rond en rond?

Of geluisterd naar de regen
Die klettert op de grond?

Ooit een vlinder gevolgd in zijn grillige jacht?
Of gekeken hoe de zon een eind maakt aan de nacht?

Sta even stil.
Dans niet zo snel.

De tijd is beperkt.
Muziek gaat voorbij.

Ren je door de dag,
Altijd vlug, vlug?

Als je vraagt hoe het gaat
Hoor je het antwoord dan terug?

Als de dag voorbij is,
Lig je dan in bed

Met de volgende honderd klussen
Al in gang gezet?

Sta even stil.
Dans niet zo snel.

De tijd is beperkt.
Muziek gaat voorbij.

Je kind ooit gezegd,
Morgen doen we het echt?

En in je haast
Zijn verdriet niet gezien?

Ooit contact kwijtgeraakt
Een vriendschap verdaan.

Omdat je nooit tijd had
Om even langs te gaan?

Sta even stil.
Dans niet zo snel.

De tijd is beperkt.
Muziek gaat voorbij.

Als je zo hard rent om er te komen
Mis je alle lol onderweg.

Je door de dagen heen tobben en haasten,
Is als een weggegooid cadeau.

Het leven is geen race.
Doe het rustiger aan.

Luister naar de muziek
Voordat het lied voorbij is.