Na het gesprek met Jantine Kriens bij de VNG nam Debby de lift weer naar beneden. Ze bedacht dat dit een hele vruchtbare dag was geweest. Door Karin Sleeking van het A&O Fonds Gemeenten was ze met haar neus op de feiten gedrukt dat ze dichterbij de uitvoerders moest kruipen. Van Jantine Kriens had ze meegekregen dat je als gemeente en als raamambtenaar moest wortelen in de samenleving. De gemeente was geen waarheid voor eeuwig en kon alleen bestaan bij de gratie van het volk.

Ze was benieuwd wat het volgende gesprek zou brengen. Ze stapte de lift uit en liep naar de grote hal in het midden van het VNG-gebouw. Daar wachtte Fleur Pullen op haar. Debby was een kwartier te laat voor haar afspraak met Fleur. De afspraak met Jantine was 15 minuten later begonnen, maar ze had wel de volle 30 minuten mogen interviewen. Dat was fijn geweest. Gelukkig had ze voor aanvang van dat gesprek al een appje naar Fleur gestuurd dat ze iets later zou zijn.

Fleur was mede-oprichter van Ynnovate. Onder het motto ‘Let’s Challenge Government’ zette Ynnovate zich samen met het netwerk van Ynnovators actief in voor de realisatie van een innovatieve overheid. Dit met behulp van de Ynnovate-methode. Die Ynnovate-methode vond Debby interessant klinken. Ynnovate met een Y. Dat was al innovatief an sich. Het bekte lekker, voelde jong en energiek.

Debby pitchte voor de derde keer die dag haar verhaal achter Ik ben raamambtenaar. Ze gaf aan een beweging te willen creëren. Een beweging in haar zelf. Ze wilde mindful worden, slimmer werken en dienstbaar zijn naar de inwoners. En een beweging binnen de overheid. Debby wilde niet de enige raamambtenaar zijn. Hoe mooi zou het zijn als raamambtenaar geen scheldwoord meer was, maar een compliment. Zou dat niet mooi zijn? En zo’n raamambtenaren beweging begint met één persoon. Eén persoon kan een beweging in gang zetten. En alle grote dingen zijn in gang gezet door iemand. Iemand met een visie, een droom, een missie. Iemand die zich niet aan de kant heeft laten zetten of zich heeft laten ompraten door mensen die (goedbedoeld) vroegen “zou je dat nou wel doen?”

Fleur werd blij van Debby’s verhaal. Ook zij had een verandering te weeg willen brengen bij de overheid. Fleur vertelde dat ze waren gestart in 2011. Heel erg vanuit de eigen behoefte. Fleur werkte bij de RDW en had daar ook Jong RDW opgericht. En dat was nodig geweest in een verouderde organisatie.
Ze vertelde, ‘Hier in Den Haag hadden we altijd op vrijdagmiddag van die gezellige netwerkbijeenkomsten en borrels op het plein. Ik merkte dat we veel praatten over dingen die anders moesten. En daar bleef het dan ook bij, bij praten en vergaderen. Er zo gebeurde er dus eigenlijk niets. Geen actie. En daar klaagde ik dan ook over. Dat er niets gebeurde. Als we dit zo bleven doen, dan zou de maatschappij nooit mooier worden. En aan de andere kant zag ik dat de omgeving van de overheid wel heel snel veranderde. Ik liep daar zelf heel erg in vast. Hoe kan ik dan die vernieuwing helpen? Hoe pak ik dat aan? Ik kwam ook steeds meer mensen tegen die hetzelfde gevoel hadden. Dus ik had al heel snel een groepje mensen uit verschillende organisaties bij elkaar die zeiden: ‘ik wil er ook wel iets mee’. En toen stonden we een keer bij zo’n netwerkborrel lekker te klagen met z’n allen. Tot iemand zei, “maar wij praten er eigenlijk ook alleen maar over. En wij klagen er alleen maar over dat die ander niets doet, maar wat doen wij dan?” Dat was echt een zo’n smack in the face. Ik dacht SH#$%T! Ik ben gewoon precies hetzelfde. Alleen ik doe alsof dat niet zo is. Ik laat alleen een ander geluid horen. Maar ik doe niets beter. Dat was een flinke wake-up call.’

Debby herkende dat wel, die wake-up call. We weten het vaak allemaal zo goed. En we kunnen er ook heel goed met gelijkgestemden over praten, roddelen en klagen. We zeggen dan dingen als dat we al een keer iets hebben geprobeerd. “Ik heb het echt geprobeerd hoor! Maar het veranderde niets!” Ja, ja, had Debby dan gedacht. Als je even iets probeert, gaat het echt niet ineens veranderen. Je moet volhouden. En dat had Fleur gedaan.

Fleur vertelde verder, ‘En zo is Ynnovate ontstaan. We wisten helemaal niet hoe het eruit moest zien. Het moest iets zijn voor mensen die wilden innoveren bij de overheid. En iets met actie. We hebben echt een jaar gezocht naar hoe we dit moesten aanpakken. We zijn begonnen met challenges. Dus dan pakte we een vraagstuk op en dan konden mensen daar hun idee op indienen. En het idee wat won, dat gingen wij dan een jaar lang doen. Heel erg die kant op van actie. We probeerden dat concept dan verder te brengen. We hebben de challenges een tijdje gedaan. Er werden genoeg mensen gemobiliseerd. De mensen vonden het ook leuk. Alleen begonnen ze wel aan te geven dat de challenges ze vooral even uit de realiteit van hun niet innovatieve werkomgeving weghaalden. Het gaf ze energie. Maar daarna moesten ze weer terug aan het werk, en daar was niets veranderd. Dat was voor ons het teken dat we meer in de haarvaten van de organisatie moesten gaan zitten. Daar moesten we zijn om echte verandering in gang te zetten.’

Debby bedacht dat zij eigenlijk ook nog op het niveau van inspireren bezig was met Ik ben raamambtenaar. Tijdens haar roadtrip onderzocht ze wat een goede raamambtenaar allemaal moest kunnen, daar schreef ze over in de hoop mensen te inspireren. Dat was mooi, maar om echt iets in beweging te zetten moest ze ook iets meer of iets anders gaan doen. Maar wat? Ze was nog maar net een paar maanden onderweg. Debby vertrouwde erop dat het antwoord ergens op haar weg wel tot haar zou komen. Ze moest haar raam en ogen gewoon open houden.

Fleur ging weer verder, ‘Toen kwamen we op een workshop creative problem solving. Dit was een soort pressure cooker aanpak van de challenges. Het paste zo goed op organisatievraagstukken. In plaats van erover vergaderen, gelijk in die doe-stand. Ik ben op de workshopleider afgestapt en heb haar uitgelegd dat wij bij de overheid veel te werken met vergaderingen, memo’s, besluiten en nog meer vergaderingen, memo’s en besluiten. En dat we veel meer zo zouden moeten werken. Zij heeft ons toen getraind in deze methodiek. Dat was achteraf gezien de allereerste Ynnovate Training. We hebben die training voor onszelf georganiseerd. Mensen werden heel enthousiast. En al heel snel kwamen er mensen die aangaven dat een collega ook de training wilde volgen, want dan konden ze het samen gaan toepassen in de eigen organisatie. Het concept van samen innoveren was geboren. We realiseerden ons toen dat vernieuwen een groepsproces is. Dus hebben we training nog een keer georganiseerd, en nog een keer, en nog een keer, en dat is uit de hand gelopen. Er begon echt wat te bewegen. We zijn gaan kijken of we het netwerk konden gaan laten groeien. We zijn gaan schaven aan de methodiek. We hebben nu ook een eigen boek waarin we de methodiek van A tot Z uitleggen. We hebben nu ook duidelijk wat innovatie betekent. In het begin zat de methodiek vooral op creativiteit. Nu focussen we daarnaast heel sterk op probleemanalyse en actie.’

‘Wat mooi, Fleur. Jullie hebben met Ynnovate een echte beweging gecreëerd.’

Een trots, glimlachende Fleur, ‘Ja, mensen kunnen nu toetreden tot het Ynnovators Netwerk en zich Ynnovator noemen. En dat is krachtig. Het is een soort geuzennaam. Je moet de training volgen om tot het netwerk toe te treden. Het zijn er nu al meer dan 1.150. Alleen voor mensen die bij de overheid werken. Dat is kracht van het netwerk. We praten allemaal dezelfde taal. En dat is het verhaal van Ynnovate.’

In de auto van Den Haag naar Schouwen-Duiveland, was Debby niet de enige die aan het mijmeren was. Haar Belgische vriendin TomTom was net als op de heenweg de weg kwijtgeraakt. Ze kon de A4 niet vinden. Het verschil met de heenweg was dat ze het nu had losgelaten. Voor zover TomTom wist, reed ze nu door het groene hart en niet over een zwarte, asfaltweg. En Debby? Debby mijmerde over de toekomst. Ze was benieuwd wat die brengen zou. Eén ding wist ze zeker. Dat raam ging nooit meer dicht. Ze had de frisse lucht geroken, nieuwe inzichten opgedaan en nu was het tijd om te gaan bewegen.