SHIT! Deze man kwam gelijk ter zake. En ook niet met de makkelijkste vraag. ‘Wat is jouw droom?’, vroeg Jan van Ginkel.

Debby kreeg niet de tijd … of beter gezegd … nam niet de tijd om te voelen of te dromen. Eigenlijk had ze even op willen staan en uit het raam van het kantoor van Jan willen kijken. Zijn kantoor keek uit over de binnentuin van het provinciehuis Zuid-Holland. Het was een mooie dag en de provincie kende kennelijk een groot aantal raamambtenaren, want vlak voor haar afspraak met Jan had ze zitten lunchen in die binnentuin tussen een groot aantal provincieambtenaren die ook boterhammen aan het verorberen waren. Maar terug naar de realiteit. Terug naar het nu.

Debby hapte naar adem en zei, ‘Bedoel je wat ik wil bereiken met Ik Ben Raamambtenaar?’ Debby wachtte het antwoord van Jan niet af en vertelde dat ze ambtenaren in beweging wilde krijgen om naar buiten te stappen. Om daar te zijn waar het gebeurt. Tussen de inwoners, de bedrijven, de instellingen. Samen. En ze vertelde dat ze daar in zoekende was. Dat ze niet altijd wist hoe dat moest. Dat ze daarom een roadtrip maakte langs experts. En ze zag Jan als één van die experts. Ze wilde hem vragen naar zijn boek Werken aan de wakkere stad dat hij samen met Frans Verhaaren had geschreven. Dus ze maakte het bruggetje naar dat boek. Had hij misschien tips om een betere raamambtenaar te worden? Die had hij zeker wel. Er zijn veel manieren om een betere ambtenaar te worden. Om beter in contact te komen met de inwoners. Meer dan veertig. En allemaal anders. En ze werkten allemaal specifiek in de situatie. Omdat die situatie die situatie was.

Maar Jan was nog niet van plan om zijn eerste vraag los te laten. ‘Ik voel iets kriebelen in mijn buik.’, zei hij. ‘Ik voel dat jij zoekt naar een bepaalde meerwaarde. Maar laat ik je eerst iets anders vragen. Heb jij toestemming gevraagd om uit het raam te stappen?’

Debby voelde zich enigszins betrapt. ‘Uh nee. Ik wist niet hoe ik mijn verhaal moest verkopen. Ik had er niet de juiste woorden voor. Dus ik ben gewoon gestart. Ik kan beter mijn excuses aanbieden voor iets dat ik heb gedaan, dan spijt hebben van iets wat ik niet heb gedaan. Toen mijn eerste filmpje alleen al op LinkedIn ruim 10.000 keer was bekeken, heb ik mij gemeld bij mijn leidinggevenden.’

‘En heb je op papier gezet dat je dit mag doen?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, in een functioneringsgesprek of iets dergelijks. Laat het systeem voor je werken. Het systeem is goed. De regels zijn bedacht door allemaal knappe koppen die er echt goed over na hebben gedacht. Het systeem waaruit jij probeert te ontsnappen, want dat doe je door uit het raam te stappen en te verdwijnen, kan ook heel goed voor jou werken. En dat geldt ook voor de initiatieven die zich bij jou melden. Kijk naar de ruimte die het systeem biedt in plaats van naar de beperkingen. Redeneer altijd eerst vanuit de inhoud en ga dan op zoek naar de regels die deze inhoud mogelijk maken.’

Debby vond dat heel logisch klinken. Het stiekeme gaat ervan af. En je kunt in alle openheid je raam opengooien en naar buiten stappen. Niet verdwijnen, maar initiatieven, inwoners helpen.

‘Maar nog even terug naar mijn eerste vraag. Wat is jouw droom?’

‘Ik weet het nog niet zo goed. Ik ben altijd jaloers op die mensen die echte toegevoegde waarde hebben in het leven van anderen. De mensen die een probleem hebben gezien en daar een oplossing voor hebben gevonden. De mensen die met een prachtig initiatief mensen echt weten te raken. Mensen die verspilling tegengaan. Mensen die eenzaamheid bestrijden. Mensen … Echte mensen. Ik weet niet of ik voldoende meerwaarde produceer als ambtenaar. Ik hoop meer meerwaarde te creëren als raamambtenaar. Maar eigenlijk wacht ik op die ene ingeving waarmee ik anderen echt kan helpen. Ik weet het niet, Jan. Ik ben nog zoekende.’

‘Ik zie het. Dat was die kriebel in mijn buik. Het is goed om meer richting te gaan geven aan je zoektocht. Dat komt je zoektocht ten goede.’

‘Hoe?’

‘Geef het tijd.’